Τετάρτη, 1 Μαρτίου 2017

Ύαινες







οι ύαινες γίνονται ανήσυχες
χρειάζονται μόνο το χρόνο να μεγαλώσουν
το ένστικτο είναι εδραιωμένο

η ζωή δεν μέτρησε πότε τις μέρες
μόνο ο άνθρωπος μετράει τη ζωή
ο παρελθών ποταμός
που τα κοπάδια κυλιούνται
είναι παγίδα
 σε ξεδιψάει
και σου σπάει τα πόδια

 
φοβόσουν
 φοβόσουν  όσο σου μιλούσα
έτρεμες κι έκρυβες τα χέρια στις τσέπες
μην απλώσουν κι αρπάξουν
κάθισες πάνω στις φτέρνες
προσευχόσουν για ζωή κι ένα τσιγάρο
-πρέπει να φύγουμε από δω
τούτο το νερό σέρνει 
 μνήμες και κόκαλα

κουνούσες το στόμα σου  
κατάπινες τις λέξεις 
έχτισες το σπίτι σου στις όχθες
έκλεισες τα μάτια σου κι έγινες Θεός
εφήμερος
μικρός
και λασπωμένος
φοβόσουν
 φοβόσουν  
 
 
όμως
οι ύαινες θριαμβεύουν στο πλήθος
τρέφονται αδυναμία και παράδοση
στήνουν τις νύχτες στη σειρά
τις βάφουνε με γέλια
δεν πηδάν από ταράτσες
κι είναι τόσο τρυφερές με την σπορά τους

αύριο
μετά από σένα
 θα ξεκουράσουν τα σαγονιά τους στον ήλιο 
καμιά λέξη δεν θα μιληθεί
κι η σφαγή θα ξεκινήσει πάλι
 
 

Τετάρτη, 9 Νοεμβρίου 2016

Tο νερό.







Tο νερό δεν είναι εμπόδιο
Tα σώματα  φτιάχνουν  γέφυρες
30.000 πτώματα
Aυτό το χώμα ανασαίνει με σφαγή
Eνα λάθος και θα χάσω το γεύμα μου
Aκόμα ένα και θα σπάσω το σβέρκο μου
Kρύβομαι  μέσα στις φωνές
 Iχνηλατώ τις πέτρες

Θέλει  πονηρία
 όχι  τύχη
 να πας εκεί
 που άλλος δολοφόνος δεν έχει τραφεί

Σάββατο, 20 Αυγούστου 2016

Φαντάσματα





σε τάφους  ρηχούς  μας θάψανε
 και  το σκάμε όταν βρέχει
στις στάσεις ψάχνουμε δανεικά αυτιά
χαζεύοντας τις
ρωγμές που σκαρφαλώνουν στα σώματα
και τα ταξιδεύουνε μέχρι να γίνουν χώμα
βασιλιάδες κι αποπαίδια των λυγμών   
ζητάμε τσιγάρα 
 κερνάμε καραμέλες 
κι αδειάζουμε τις τσέπες των περαστικών 
 φοβούνται
όταν μας κοιτάζουν στον καθρέφτη το πρωί
και τους παγώνουμε το σβέρκο
όταν γελάνε δυνατά
κανένας έρωτας δεν θα τους κρύψει
ούτε λέξεις θα τους ζεστάνουν

Πόσο υπάκουοι γίνονται όλοι όταν κρυώνουν
μπορείς να κατακτήσεις τον κόσμο ψιθυρίζοντας νανουρίσματα 

Πέμπτη, 28 Ιουλίου 2016

Ζέστη.





πόσο θέλω να χορέψω
μούδιασαν τα πόδια μου
μέσα στα όνειρα
 κι οι μουσικές
σωπάσαν στις ουλές μου

μη γελάς
αυτή η ζέστη καταπίνει όλη την πόλη 
μισοχωνεμένο φαΐ στο στομάχι της 
καμιά αντίσταση
καθόλου βροχή
θα την φτύσει όταν δροσίσει 
ναρκωμένη 
και μισή 

φίλα με
κάτι μου μασουλάει την ρώγα
και δεν είσαι εσύ
φοβάμαι να κοιτάξω
και την κόβω
μ' αυτήν που περισσεύει
θηλάζω την ζάχαρη
χαρτιά
το τραπέζι
 τα παπούτσια σου

τόση σπατάλη μέσα στην ησυχία
 μια μέρα ακόμα κι ίσως τελειώσουμε
αντέχεις;;;

Πέμπτη, 2 Ιουνίου 2016

το γαμήσι







το γαμήσι 
 είχε τεθεί υπό εκκαθάριση
εδώ και χρόνια
ορκωτοί λογιστές
με προσήλωση στο καθήκον
το τακτοποίησαν
σε πρωτοσέλιδα
και
 μακροσκελή ποιήματα
το μούλιασαν  σε χλώριο
το κάρφωσαν στα μάτια
το κήρυξαν στα περίπτερα
ομοιόμορφο
ακτινοβόλο
χαμογελαστό
άοσμο 
εύγλωττο
αντιβιοτικό 
πολιτικά ορθό
από το συν στο πλην 
 στο επί
στο
μι εις τη νιοστήν

μα το γαμήσι
δεν κατάφερε να βρει αγοραστή
 θα διακόψει σταδιακά τη λειτουργία του...

θα αναφέρεται ως  βρεφική λέξη για τη βόλτα



Τρίτη, 26 Απριλίου 2016

Εκεί.







ένα μέρος κρατάω καθαρό
να κατοικίσεις...
κάτω από το δεξί μαστό.

ξέρεις πόση δύναμη θέλει
για να σπάσεις δυο πόδια;;;
να στριφογυρίσεις ένα λαιμό;;;
να θρυμματίσεις βραχίονες καρπούς και δάχτυλα
να κάνεις τα χέρια κορδέλες αράχνινες
σπάργανα απαλά να τυλιχθείς;;; 

θέλει υπομονή να διπλώσεις έναν άνθρωπο
σε εβδομήντα  και δυο στρώσεις.
θέλει την αγάπη τρυφερά πρωτόγονη
πριν οι θεοί την δέσουν
στον πάσαλο της αυλής τους.

θα βάψω τα δόντια μου με στάχτες
να μην σε τρομάξουν στο σκοτάδι.
Τα μάτια σου δεν θα τα κλείσω.
θα τα κρατήσω στην παλάμη
συντροφιά.

 κατάπια όλα τα ρολόγια
γδύθηκα όλες τις εποχές
πλύθηκα όλα τα λόγια
έφτυσα ανάσες.
γεννήθηκα τρεις φορές μπροστά σου
και περπάτησα την μια.
 μηδέν από μηδέν
τα πάντα
 γλυκιέ μου.

πίστεψε με 

κρατάω
ένα μέρος στοργικό
για να σε κρύψω
κάτω από το δεξί μου βυζί
εκεί.. 

έλα...έλα...
κοίτα με χαμογελάω

Δευτέρα, 4 Απριλίου 2016

Υπάρχει εχθρός.




ph. diane arbus


Το σκοτάδι σου προσφέρει τρυφερά
συνθήκη συμμόρφωσης 

Κρύψε τα παιδιά μέσα στο ντουλάπι
και αφουγκράσου 
Η άνοιξη επαναλαμβάνεται
κάθε 12 δευτερόλεπτα
Σε οθόνες υψηλής ευκρίνειας
μπουσουλάνε
λιποβαρείς Θεοί 
Τρεις χιλιάδες ανείπωτες λέξεις
φυτρώνουν στο χώμα που
παραμένουν οι πενθούντες 
 Στα πιάτα μας
σερβίρονται ομολογίες πίστης
 Οι καλοί άνθρωποι 
δεν ξαγρυπνάνε ιδρωμένοι
Τα λάθη τους ξεχνιούνται
στα δόντια της αγάπης

Σύντομα θα χαθεί το φως

Μη φοβάσαι όμως
Κάπου εκεί 
μας φυλάει ο εχθρός.